Het was wel uitkijken op het fietspad. Twee fietsers konden elkaar met moeite passeren, vooral ook ondat pal naast het schelpenpad meteen rul zand was, waar je met de fiets meteen in vastliep.  Behalve de fietsers waren er erg veel moeders met kinderwagens.

In de kinderwagens zullen wel kinderen gezeten hebben, maar de meeste waren niet te onderscheiden, goed ingepakt door zorgzame oudere moeders die de biologische klok steeds harder hadden horen tikken, en nu hun legsel tegen de toch wel frisse wind wilden beschermen, want een tweede kans kregen ze wellicht niet.

Het Balloërveld zou erg mooi zijn, had de routebeschrijving beloofd. Goed bewaard dankzij defensie, die het terrein al sinds ‘mensenheugenis’ (dat is erg lang, tenzij de auteur alzheimer had) in gebruik had als oefenterrein. Helaas! Het was topdrukte op paaszondag op het Baloërveld.

Eenmaal op het fietspad was er geen weg terug, dus gewoon maar zo hard mogelijk doorgefiets om deze mensenmassa te ontvluchten. In een flits zagen we nog wel dat er hei was, en een zandverstuiving, maar die werd ontsierd door kinderwagens en bermtoeristen die stoetjes, picknickmand en kinderen hadden meegesleept om te recreëren.

Het was ook dom van ons. "Zullen we een stukje gaan fietsen? Ergens waar we normaal nooit komen?". Een fietsroute op internet begon in Donderen. Een mooie plek om te beginnen, vooral als de route dan ook nog via Vries, Ballo, Gasteren en Taarloo loopt. Plaatsen die pittireske boerderijtjes en eenzame heidevelden beloofden.

Niks eenzame heidevelden. Er was wel ergens een schaapskudde op een heideveldje, maar die viel volledig weg tegen de enorme fietsende, wandelende en honden en kinderen uitlatende mensenmenigte.

De mens is een kuddedier. Elke discussie over of de mens nou tot de dieren hoort is wat mij betreft hiermee wel afgesloten, en wie het nog niet wil geloven, ga eens op een mooie zondagmiddag naar het Balloërveld en beschouw de massa en bekijk het onverbiddelijke tikken van de biologische klok. De koolmees is er niks bij.

Kuddedieren; iedereen volgt de ingeprentte natuurlijke driften, niemand uitgezonderd, ook wij zelf niet. Ook wij waren daar, op het Balloërveld.

Voor het eerst van mijn leven heb ik chocolaatjes weggegooid. Aangezien ik erg van chocola hou kostte me dit erg veel moeite en voel ik me ook nog steeds een beetje schuldig, maar ik kon echt niet anders.

Het waren gratis chocolaatjes, paaschocolaatjes, gekregen van Albert Heijn. Albert Heijn is erg aardig; Albert Heijn geeft zomaar chocolaatjes weg ter gelegenheid van de Paasdagen. Het waren chocolaatjes die vooral voor kinderen bedoeld waren, vermoed ik. Paaskuikentjes van witte chocola met allemaal vrolijke kleurtjes, en paashaasjes van lichte bruine chocola, ook met kleurtjes.

Ze waren niet te vreten. Mierzoete vette rommel. Suiker met goedkoop vet en smaak- en kleurstoffen. De paaskuikentjes waren het ergst; die heb ik na een hap meteen allemaal weggegooid, maar ik hou dan ook niet van witte chocola (chocola waar de chocoladesmaak uitgehaald is zou niet zo mogen heten!). De Paashazen hebben het 1 chocolaatje langer volgehouden, maar ook die gingen vervolgens de vuilnisbak ik. Ik wou het zelfs onze composthoop niet aandoen om deze rommel te moeten verteren.

Wat beziet Albert Heijn om de klanten met deze smakeloosheid te ‘verrassen’? Klantenbinding, allicht. ‘Kijk eens hoe aardig wij zijn!’. Want we geven smerige rotzooi gratis weg! En nog voor kinderen bedoeld ook. Hiermee wordt bij voorbaat elke ontwikkeling van smaak en gevoel voor goed eten om zeep geholpen.

Albert Heijn wil graag een beeld van kwaliteit uitstralen, kijk ons eens een goede, aardige supermarkt zijn!. Met die acteur die zo goed een domme kneuterige, oerhollandse, arrogante, te dikke van zichzelfovertuigde winkelmanager kan spelen, zo’n man die thuis met de pantoffels aan de krant leest en commentaar geeft op het wereldnieuws terwijl z’n vrouw de braadlapjes die over datum waren opzet, want wat gratis is hoef je niet te betalen, zo’n  hollander is het.

Maar met de chocolaatjes is het bedrijf een stap te ver gegaan. De marketingmanager die dit bedacht heeft, heeft de plank misgeslagen. De pretenties van AH zijn doorgeprikt, als in het sprookje van de nieuwe kleren van de Keizer: Albert Heijn doet alles om ons, domme consumentjes, te verleiden tot aankopen in het zo goede, fijne bedrijf.

Maar Albert verkoopt net zo goed rotzooi als welk ander commercieel bedrijf dan ook, geeft zelfs gratis rotzooi weg!

Het wordt tijd voor een nieuwe supermarktoorlog: Langzaam Leven versus de Albert Heijn! Ik ga vanaf nu iedereen vertellen wat een oplichters het zijn; mooidoeners, charlatans! Het is ze alleen maar om onze centen te doen.

Over centen gesproken: wat zou ze dat kosten, heel Nederland  gratis chocolaatjes? (het zal wel een landelijke actie zijn). Ja, het mag natuurlijk niet té veel kosten; dan schiet het z’n doel voorbij. Dus op grote schaal iets goedkoops ingekocht. Toch zal dit al met al best een aardig bedragje hebben gekost.

Dit hadden ze ook best aan een goed doel kunnen geven: iets voor het milieu, of iets in Palestina, of iedereen een gratis spaarlamp! Het is per slot van rekening Pasen, Jezus hing aan het kruis in verband met onze begane en toekomstige zonden, maar Albert Heijn doet alleen iets met de heidense symbolen van de het kuiken en de paashaas.

Nou dan weet ik nog een heidens symbool: de brand er in! Nou ja, dat doen we niet echt, want we zijn beschaafd, maar ik heb zo langzamerhand echt schoon genoeg van al die commerciele misleiding en verleiding, alles om ons maar tot kopen en consumeren te bewegen. 

Smerige gratis chocolaatjes, het toonbeeld van smakeloosheid.

In de jungle van Supermarkt De Boer stonden vlak na de poortjes de paasaanbiedingen klaar. Chocolade paashazen, dat werk. Maar ook grote dozen scharreleieren. Dar was handig, want ik had bedacht om met pasen maar weer eens ouderwets zacht gekookte eieren voor het paasontbijt te eten.

De mythe dat eieren zo slecht zijn voor je cholesterol is inmiddels al weer aardig ontkracht en bovendien heb ik nauwelijks te hoog cholesterol en bovendien ook nog eens erg veel ‘goed’ cholesterol; verder wordt ik erg gelukkig van een zacht gekookt eitje met een beetje zout en van geluk leef je ook weer veel langer.

Het geluk begon zelfs al met die grote doos, want nu hoefde ik niet de hele vervelende supermarkt door naar het vak met eieren, want eieren zetten ze altijd ergens achteraf neer omdat het geen product is waar grote winsten op gemaakt worden. Dankzij de paasservice stonden de eieren nu voor de verandering eens prominent in beeld.

Ook de houdbaarheid nog gecheckt: 19 april. Dat kon wel. Pas later ging ik hier over nadenken. Net als ik zullen heel veel Nederlanders met Pasen extra eieren eten. Dat moet toch een enorme piek in de vraag naar eieren opleveren. Hoe wordt dat geregeld? Hoe krijgt de eierindustrie het voor elkaar om met Pasen misschien wel 2x zoveel eieren in de iwnkels te krijgen?

Eieren moeten vers zijn, dus zoveel marge zal dar niet inzitten. Hoe dan? Invriezen kan niet; de eieren moeten echt vers uit de kip komen volgens mij. Hebben ze dan ergens een enorme hoeveelheid kippen zitten die op het juiste moment tot eierpoepen worden gestimuleerd? Misschien kan dat tegenwoordig wel; de techniek staat voor niks.

Of worden de eieren die normaal in de voedselindustrie worden gebruikt ingezet als paasei? zou kunnen, maar ik meen me te herinneren dat er wel verschillende kwaliteitsklassen zijn. En de voedingsindustrie moet natuurlijk ook een beetje kunnen doorwerken.

Ik kom er niet uit. Wie een idee heeft, meldt het alsjeblieft, anders blijf ik er dagen over doordenken.

Een van de belangrijkste boeken in mijn leven is ‘Donald Duck’s  Handboek voor jongens’. Dit boek staat vol met handige zaken waar je als jongen behoefte aan kunt hebben, zoals: hoe stook je een goede fik, hoe maak je een vlieger, hoe vind je je weg aan de hand van de sterren, hoe werkt het morse-systeem (het boek dateert ruimschoots van voor de tijd dat iedereen vanaf 5 jaar een mobieltje heeft met ingebouwde GPS), hoe bouw je een wigwam, hoe herken je de dierensporen en nog veel, veel meer.

Misschien staat er ook wel in hoe je handig een auto uit de modder krijgt, maar dat heb ik nog niet nagezocht; dat had ik gisteravond moeten doen, toen Andre met zijn zware Volvo in de klei was weggezakt.

Nou moet ik eerst even wat uitleggen: wij wonen nogal afgelegen, en vooral nogal onbereikbaar, want er loopt geen weg naar ons huis(je) toe. Het pad eindigt bij de buren, een paar honderd meter verderop. Vervolgens moet je diagonaal een weiland oversteken om bij  ons te komen. Dat is iets minder dramatisch dan het lijkt want we hebben wel een eigen veerpontje waarmee we over het kanaal kunnen; aan de overkant van het kanaal hebben we een parkeerplaats voor de auto.

Andre kwam z’n drumstel brengen. Andre vroeg: "kan dat ook via het weiland? dat is minder gesjouw dan met de pont". Het weiland. Hm. Het was inmiddels door het droge weer vrij goed begaanbaar, en de boer had ook al gegierd, dus je kon er in elk geval met de trekker over. Er zat nog wel een zachte plek; een lager deel vlak bij het kanaal en huis. Proberen maar en de zachte plek vermijden.

Andre kon het niet makkelijk vinden en werd ook nog eens erg gehinderd door de laagstaande zon waar hij recht tegenin reed. Per mobiel looddste ik hem binnen, een beetje ouwehoerend over dat hij niks zag. Het ging prima, op een bepaald moment kon hij mij zelfs zien tegen de zon in. Hi  reed recht op mij af. Op tien meter afstand slipten z’n banden en zakte de dikke Volvo weg. Ik was de zachte plek vergeten, was er precies achter gaan staan en Andre reed, zo doe je dat nu eenmaal, recht op mij af.

Shit, shit shit! Of beter gezegd: klei, klei klei! Vette oude Groninger zeeklei: er is geen beter smeermiddel dan dat, dus de auto glibberde als in een bak met zeepsop op z’n plek.

Na uitladen en een kop koffie moest de auto los. Even duwen. Dat schoot niet op. Niks. Planken er onder, duwen: niks. De planken konden niet ver genoeg onder de wielen. Onze eigen auto gehaald, achteruit trekken: niks, want nu dreigde ook de tweede auto vlast te lopen. Een Opel Astraatje was ook geen partij voor een zware Volvo.  ‘Elandproof’, zei Andre met enige trots. En ook vast wel koeproof; maar niet kleiproof.

Heleen zei: ‘Je moet de boer maar bellen, dan kan die met de trekker komen terwijl ik  auto weer terugzet’.. Maar het was al bijna 9 uur, en buurman Bram, tevens eigenaar van het weiland en niet dol op auto’s in zijn kostbare wei, ging altijd om 9 uur naar bed (5 uur ‘s ochtends melken). Toch nog 1 poging. Ik kon trouwens de telefoongids ook niet zo snel vinden. Wanneer gebruik je zo’n boek tegenwoordig nog?  Andre had inmiddels een krik gevonden waarvan hij het bestaan wel had vermoed maar nog nooit eerder had aangetoond. Auto opgekrikt, planken onder een voorwiel. 1 bestuurder, 2 man duwen: los!

We zijn al met al anderhalf uur lekker fysiek bezig geweest en waren heel tevreden dat het uiteindelijk lukte, maar ik ga toch het ‘Handboek voor jongens’ weer eens opzoeken. Onmisbaar  in elk huishouden; noodzakelijk voor elke automobilist.

"Ik kom hier nooit weer!". Deze hartgrondige uitspraak deed ik ooit,  sinds kort uithuizig student, toen ik met mijn vader ruzie kreeg over de rotzooi  in de schuur. Zijn rotzooi, wel te verstaan. Mijn vader slaagde erin om in het schuurtje achter het huis een gigantische puinzooi te creeren, waar een ander niks kon vinden.

Ik dacht: ‘laat ik eens gaan helpen’, en wou de schuur opruimen. Dit stuitte echter  op grote weerstand bij mijn vader; waarop ik verkondigde nooit meer thuis te komen. Dat liep uiteindelijk wel los, maar het conflict zat wel vrij diep.

Maar waarom wou mijn vader nu niet dat ik de schuur opruimde? Ik heb een vermoeden. Je hoort vaak dat mensen, als ze ouder worden, ontdekken dat ze toch wel erg op hun ouders lijken hoewel ze zich altijd heilig hadden voorgenomen nooit zo te wordfn als hun hopeloos ouderwetse en onbegrijpende pa en ma.

Mijn eigen schuur is een grote puinzooi. Gewoon een gevolg van te veel ideeen en opgestartte maar nooit afgemaakte klusprojecten. Dat zou ik best anders willen, maar het zit er gewoon niet in. Af en toe schaam ik me ook wel een beetje voor de zooi, maar doorgaans denk ik: na mij de zondvloed.

Mijn vader heeft zich indertijd misschien wel erg geschaamd voor de zooi, of hij kon er gewoon niet tegen dat ik me met zijn zaken bemoeide (doe ik wel vaker). Ik kan er zelf trouwens ook niet tegen als men zich met mijn zaken bemoeit.

Vanmiddag heb i  de schuur maar eens een beetje opgeruimd, voor zover mogelijk, want dingen weggooien is zonde. In elk geval past er nu een drumstel bij, dat de drummer van mijn hobbybandje straks komt brengen. Er gaat toch niks boven een echte garage/schuurband. Tussen de stukken hout, potten verf en roestig gereedschap zijn al zo vaak wereldhits geboren; zo’n rommelige schuur is buitengewoon inspirerend!.

Op dit moment wordt op de radio weer gepraat over klimaatverandering.Bij alle mogelijke veranderingen die dit teweegbrengt wil ik toch ookwel even ons dagelijks voedsel noemen.

De afgelopen maandenhebben wij in ons huishouden welgeteld 2x boerenkool en niet een keerzuurkool gegeten! Terwijl we het heel lekker vinden, maar het kwam ergewoon niet van. De reden is uiteraard het gebrek aan vorst en sneeuw.Een stevige stamppot is veel lekkerder als het buiten koud en guur is;dan is het ook logisch, want als het koud is heb je meer energie nodigom het lichaam een beetje op temperatuur te houden.

Deboerenkool met worst, de zuurkool met spekjes en ananas, of misschiennog met wat brie erdoor; het dreigt verloren te gaan door de opwarmingvan de aarde. Ja, ik weet wel, dit is niet het allerbelangrijkstegevolg van de opwarming van de aarde, maar toch. Ik zal er dekookboeken eens op naslaan of er ook lichtere varianten te bedenkenzijn op stamppot boerenkool of zuurkool. Technisch is er niks op tegenom ‘s zomers boerenkool te eten: dankzij de diepvries blijft het langgoed. En zuurkool is van zichzelf al geconserveerd.

Wat tedenken van een klein stamppotje gekruide zuurkool op een bedje vanfrisse zomersla, aangemaakt met sjalotjes, zongedroogde tomaten,geroosterde zonnebloempitten en op dit geheel een in de ovengegratineerd stukje geitenkaas? Daar hoort natuurlijk een witte wijnbij!

De boerenkool, daar moet ik nog even over nadenken. Ik heb wat moeite om me los te maken van de boerenkool met rookworst.

Wat is het soms toch fijn om geen rijbewijs te hebben! Vrolijk fietste ik over slingerende landweggetjes op weg naar Eelde, bezuiden Groningen. Ik moest daar een apparaat op halen dat gerepareerd was (door de onvolprezen firma Doedens). De vogeltjes floten, de zon scheen, er waaide een fris windje; het was rustig  opde weg, alle mensen waren binnen hard aan het werk en ik fietstte hier lekker in m’n uppie over ‘s heren wegen!

Aan de zuidkant van het Paterwoldse meer had ik mooi zicht op het meer, een licht rimpelende watervlakte, door bomen omzoomd, hier en daar een zomerhuisje. Ik kreeg meteen een vakantiegevoel, alsof ik ergens  in Duitsland was, aan de rand van een bergmeer!

De terugweg nam ik een andere route. Het frisse windje was nog steeds heel aangenaam, maar helaas een fris tegenwindje nu, en dat merk je dan toch  in de benen. De boel begon wat te verzuren. Het werd tijd voor een rustpauze bij een uitspanning. Uitspanningen genoeg aan deze kant van het meer, maar om nou luxe een late lunch te gaan gebruiken bij Villa Sasso of het Familiehotel, dat ging me wat te ver.

In Groningen Zuid zag ik echter een etablissement dat geheel aan mijn wensen voldeed: een viskraam. ‘Kibbeling met saus’, vermeldde een bord  op straat voor de kraam. Waarom zou je de dingen ingewikkelder maken dan het is? Ik bestelde kibbeling met saus, en een blikje Sinas om het smakenpalet met wat friszurigs te completeren.

Naast mij bestelde een Surinaams-Hindoestaans uitziende man (ik weet niet zeker of je zoiets kunt zien, maar dat was wel ongeveer de hoek waar ik hem plaatste) een haring met uitjes. Die uitjes vond ik nou weer zonde van de haring, maar goed, er zijn mensen die dat doen.

Ik werd heel blij van die bestelling, omdat iemand  die van oorsprong toch uit een heel andere culturele achtergrond komt zoiets hollands als een haring weet te waarderen.We hebben best veel te bieden op culinair gebied, bedacht ik.  Haring, stamppot boerenkool en zuurkool, drop (alle soorten), stroopwafels, pannekoek, bitterballen…

Ik ken een Schotse Engelsman die dol is op ‘bitterballs’, en heb muziek gemaakt met een New Yorker die graag ‘waffels’ at (een andere New Yorker vroeg ooit aan mij, wat bedeesd: ‘can we have a coffee,  in a coffeeshop?’. ‘Sure, you can get coffee anywhere’, was mijn wat verbaasde antwoord vanwege zijn bedremmelde houding. Bleek dat ie naar een koffieshop wou om te blowen, maar dat niet hardop durfde te zeggen midden op straat. Niks gewend die New Yorkers).

We hebben  het buitenland toch behoorlijk veel bijzonders te bieden op voedselcultureel gebied!!

De rest van de fietstocht naar huis was best nog ver; thuis had  ik alweer wat honger, maar uiteraard lag er nog een flink stuk oerhollandse kaas in de koelkast!

Vandaag trad de Wet van Murphy in werking. De afgelopen tijd was er al van alles misgegaan op het werk: overspannen collega, bezuinigingen, roosters te laat, dan soort zaken.

Vandaag bleek dat een gastdocent niet wist dat hij donderdag les moest geven, en kwam het bericht dat iemand anders ziek was, en een derde meldde dat ze echt beslist morgen niet in kon vallen; ze was zelfs niet in het gebouw!.
Een mededeling die duidelijk bedoeld was om elke hoop dat ze toch wat zou kunnen doen effectief de kop in te drukken.

Bij dit alles had ik om te beginnen hoofdpijn. De gastheer gisteravond schonk een glas wijn in met de mededeling: "er zit wel vreemd veel ijzer in deze wijn, ik hoop dat je daar van houdt". Het was geen ijzer; het was tannine. Dit was wijn die moedwillig om zeep was geholpen met sulfiet en een overdosis eikenhoutkrullen.

"Waar heb je die gekocht?". Dat bleek een toch vrij onverdacht adres te zijn. Maar bij het tweede glas was de conclusie duidelijk: dit leek enorm op de Kaapse Pracht van de Aldi, in ons huishouden altijd ‘Kaapse Bocht’ genoemd, en altijd garant voor stevige hoofdpijn.

We gaan tegenwoordig zelfs niet meer naar feestjes waarvan wij vermoeden dat men daar deze rommel schenkt; sommige mensen schijnen het echt oprecht lekker te vinden. Om de gastheer niet teleur te stellen dronk ik braaf mijn glas leeg, met als gevolg dat ik vanmorgen toch wat minder goed in staat was om meteen voor alle tegenslag een oplossing te vinden.

De Wet van Murphy dus: alles wat mis zou kunnen gaan ging mis vandaag.  En dit stukje vind ik ook niet leuk, maar alles weer wissen is ook zonde; dan zou ik alles voor niks hebben zitten tikken en als ik het wis weet u/jij, wat je maar wilt, daar ook niks van. En als ik toch een rotdag moet hebben dan mogen anderen dat best weten, en dan gewoon maar even een rotstukje lezen; wees maar eens even een beetje solidair!

Essent. De administratie van Essent. Lopen bij u ook de rillingen over de rug? Breekt het koude angstzweet uit? Komen bijna vergeten traumatische ervaringen weer boven? Wilt u graag  in huilen uitbarsten?

Ach, de ervaringen met Essent (en andere grote ongrijpbare bedrijven) kennen we allemaal van horen zeggen, en regelmatig wijden consumentenprogramma’s opTV er uitzendingen aan, maar pas als je het zelf ervaart begrijp je hoe erg het kan zijn.

Het navertellen en opnieuw beleven van een traumatische ervaring kan erg therapeutisch zijn, dus doe ik het hier toch maar, hoewel bijna iedereen ook zelf wel zo’n verhaal kan vertellen.

Wij doen de financiele administratie van iemand die dat zelf niet meer zo goed kan. Dit weekend werd de envelop met de jaarafrekening van Essent geopend. Groot was de verbazing toen bleek dat het maandbedrag van betreffende persoon  van 108 naar 440 euro ging! Alarmbellen! Sirenes! Oranje zwaailichten!

Even een slokje water tegen de schrik, vervolgens de nota wat beter bekeken. Verbruik 2004/2005: 1568 kuub. 2005-2006: 1668 kuub. 2006-2007: 6838 kuub. Ha! daar zat iets vreemds, want er was afgelopen jaar niks veranderd in het huishouden, vergeleken met voorgaande jaren. Verder onderzoek leverde op dat de door Essent genoteerde eindstand volledig niet klopte. Men had genoteerd 43.875 in plaats van 39. 179. Foutje.

Dat het niet goed was, daar kon de mevrouw van Essent wel in komen, dus dat was geen punt. Maar nu de oplossing. De verschuldigde bijbetaling (een bedrag van 3283,22, niet gering voor iemand die op bijstandsniveau rond moet zien te komen) zou eerst automatisch worden geincasseerd, daarna teruggestort.

"Maar dat kan niet, want er staat helemaal niet zoveel geld op de rekening van deze mevrouw". Ah. Oei. Maar ‘Het Systeem’ wil toch dat er eerst betaald wordt, anders raakt Het Systeem van slag. Het Systeem heeft een eigen willetje, waar een gewoon menselijk sterfelijk wezen zich maar naar te voegen heeft. "Maar het bedrag kan gewoon niet worden afgeschreven".

Even creatief wezen: de Essent-mevrouw had een briljante oplossing. "Dan storten wij het verschuldigde bedrag eerst op rekening van de mevrouw, en dan moet de nota vervolgens betaald worden".  ????? Huh?????
Begrijpen wij dit wel? Wij begrijpen hier niet meteen iets van.

Essent is niet  instaat  om een onjuiste incassering ten gevolge van een domme fout direct  in Het Systeem te corrigeren; men heeft hier een vreemde omweg-constructie voor nodig, om Het Systeem om de tuin te leiden.

"Krijgen we dan ook schriftelijk bevestiging van deze oplossing?". Nou nee, dat hoefde niet. Nee, stel je voor, straks komt Het Systeem er achter dat het  om de tuin geleid wordt! Geen bewijs op papier!

Tip 1 voor Essent: bouw in Het Systeem een module in die extreme onregelmatigheden in de verbruikshistorie detecteert (fluitje van een cent) en stel iemand aan die in dergelijke gevallen even met de klant kontact opneemt om na te gaan of het klopt. dit kan veel leed voorkomen, want hoe zou het mensen vergaan die geen hulp hebben bij dit soort fouten? Ik vrees het ergste.

Een dergelijke werknemer verdient zichzelf terug, want het bespaart erg veel tijdrovende correcties achteraf; bovendien is het goed voor de positieve beeldvorming van Essent.

Tip 2 voor Essent: gooi het automatiseringsbedrijf de deur uit. Een Systeem wat geen foutcorrectie toestaat is een waardeloos Systeem. Geld terug!

Ik overweeg om dit hele verhaal te verkopen aan een Hollywoodfilmproducent. Volgend jaar zal een horrorfilm verschijnen: The System, met in de hoofdrol Jack Nicholson als The Essent, also known as ‘The System’,  een griezelig genie dat emotieloos z’n slachtoffers tot waanzin brengt met spooknota’s, Brad Pitt als Held en (vermoedelijk) Jean Stapleton  (van Archie Bunker) als sympathiek oud dametje/slachtoffer.

De opbrengsten gaan naar een fonds voor Essent-slachtoffers.

Vanmiddag dacht ik opeens: ‘hé, het is 1 april’. Grappen! Toch had ik geen enkele behoefte om met iemand een 1 april-grap uit te halen (dat had niet te maken met het vorige stukje, want dat bericht had ik nog niet gehoord).

Ik bemerk bij mezelf enigszins een feestdag-vermoeidheid. Het zal te maken hebben met het verplichte karakter: gij zult kerst vieren, en oud en nieuw, en sinterklaas, en 1 april, en vaderdag, moederdag, werelddierendag, quatorze juillet, 11/11, sint maarten, carnaval…

Elke dag is wel een dag om iets te vieren, te gedenken, en de krant zal braaf berichten dat het morgen weer zover is. Er is gewoon wat overkill aan bijzondere dagen; het is bijna zo erg dat een dag waarop niks bijzonders aan de hand is op zichzelf al weer bijzonder is!

Misschien dat ik daarom ook al weer heel wat jaren mijn verjaardag niet vier: ik vind er gewoon niks aan, zo’n verplichte festiviteit. Je weet al van te voren op welke datum je jarig bent, dus daar is de verrassing al je hele leven lang vanaf. Het is veel leuker om gebeurtenissen te vieren die wat minder verwacht komen, zoals een behaald examen, een nieuwe baan, je nieuwe schoenen of de eerste dag zonder jas op de fiets. Dan kun je ook echt ergens blij om zijn; dat mag gevierd worden! Desnoods in je eentje, met een paar lekkere bonbons bijvoorbeeld.

Er is een feest waar ik een uitzondering voor maak, waar ik echt een zwak voor heb: pasen! Met pasen gebeuren er allerlei leuke dingen. Het is lente, dat allereerst, en verder mag je naar enorme paasvuren kijken, kun je eieren schilderen, verstoppen en opeten, de paashaaschocoladefiguren eten… En wat ook fijn is, is dat pasen voorafgegaan wordt door goede vrijdag! Dan begint het weekend toch al heel goed?

Vrolijk pasen!

(beetje vroeg?! Hoezo? Dan kun je toch alvast een week lang vrolijk zijn?)